Nosicielstwo Klebsiella pneumoniae - definicja, ryzyko i procedury diagnostyczne

Co to jest nosicielstwo Klebsiella pneumoniae - kiedy bakteria nie wywołuje objawów

AITekst opracowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Zasady i ograniczenia

Nosicielstwo klebsiella pneumoniae definiuje się jako wykrycie tej bakterii w przewodzie pokarmowym u osoby klinicznie niewskazującej na zakażenie. W zdecydowanej większości przypadków NDM bytując w przewodzie pokarmowym nie stanowią zagrożenia i nie powodują powstania objawów zakażenia, jest to tzw. nosicielstwo przewodu pokarmowego. Rozróżnienie to jest istotne pod względem diagnostycznym, ponieważ obecność bakterii w badaniu nie zawsze wymaga interwencji terapeutycznej.

Kryteria kolonizacji określa norma CLSI M100-2026, która wymaga minimum 10^5 kopii bakterii na mililitr w próbce kału lub odbytu, by zakwalifikować stan jako nosicielstwo. Bakteria rośnie w środowisku - nie oznacza choroby. Przykładem takiego stanu może być klebsiella pneumoniae w moczu, gdzie bakterie mogą występować u zdrowych osób bez jakichkolwiek dolegliwości.

Nosicielstwo w przewodzie pokarmowym może utrzymywać się przez miesiące, co czyni je trudnym do wyeliminowania bez odpowiednich działań. Większość pacjentów pozbywa się nosicielstwa w ciągu 6 miesięcy, ale wymaga to systematycznej kontroli. Potwierdzenie pozbycia się NDM powinno być w co najmniej dwóch badaniach wymazu z odbytu i jednym badaniu genetycznym lub w co najmniej trzech ujemnych posiewach wykonanych w odstępie > 48 godzin.

Statystyki nosicielstwa wykazują, że rozprzestrzenianie NDM wynika m.in. z masowego stosowania antybiotyków, co przyczynia się do powstawania opornych szczepów. Najczęstsze czynniki ryzyka obejmują hospitalizację, chemioterapię, cewnikowanie do pęcherza moczowego oraz pobyt w oddziale intensywnej terapii. Dlaczego bakteria nie daje objawów? Bo to nie zakażenie.

Pytanie: czy klebsiella w moczu czy jest zarazliwa

Klebsiella w moczu nie jest automatycznie zaraźliwa, gdyż może występować u zdrowych osób bez objawów. Zaraźliwość zależy od obecności klinicznych dolegliwości i liczby bakterii. W przypadkach gdy bakteria przekracza progowy próg kolonizacji i towarzyszy temu gorączka czy ból moczowy, można mówić o zakażeniu dróg moczowych wywołanym klebsiellą.

Pytanie: jak rozpoznać, że mam nosicielstwo a nie zakażenie

Rozpoznanie różnicy pomiędzy zakażeniem a nosicielstwem wymaga badań mikrobiologicznych, wykluczenia objawów oraz oceny klinicznej. Przy zakażeniu wykrywa się wysoką liczbę bakterii łącznie z towarzyszącymi objawami, natomiast przy nosicielstwie występuje jedynie ich obecność bez klinicznych dowodów na infekcję.

Klebsiella pneumoniae w moczu - jak rozpoznaje się i kiedy leczyć

Wykrycie klebsiella pneumoniae w moczu wymaga wykonania posiewu - badania identyfikującego bakterię, określającego jej ilość oraz sprawdzającego wrażliwość na antybiotyki (antybiogram). Diagnostyka opiera się na klasyfikacji wyniku jako bakteriomoczu niepowikłanego lub bezobjawowego, co determinuje dalsze postępowanie kliniczne.

Praktyczny przewodnik po diagnostyce i leczeniu wykrycia tej bakterii w oddawaniu moczu. Omówione zostają kryteria bakteriomoczu niepowikłanego i bezobjawowego, a także wskazania do antybioterapii. Sekcja zawiera szczegółowe informacje o najczęstszych objawach zakażenia dróg moczowych oraz o tym, dlaczego dodatni wynik nie zawsze oznacza potrzebę leczenia - liczy się stan kliniczny pacjenta.

Klebsiella pneumoniae w moczu czy jest zarazliwa

Niektórzy pacjenci pytają: klebsiella w moczu - czy to zaraźliwa choroba. Tak, bakterie klebsiella pneumoniae w moczu mogą przekształcić się w nosiciela, a transmisja wymaga bezpośredniego kontaktu. Infekcja dróg moczowych wywołana klebsiellą nie jest jednak powszechnie zaraźliwa w warunkach domowych.

Identyfikacja bakterii w próbce wymaga trzech elementów: kultury bakterii, liczby kolonii wyrażonej w jednostkach CFU/ml oraz wyniku antybiogramu. W 2026 roku obowiązujące normy diagnostyczne precyzują, że interpretacja wyniku musi uwzględniać objawy pacjenta, sposób pobrania materiału oraz liczbę bakterii w próbce.

• Posiew moczu - główne badanie potwierdzające rozpoznanie
• Bakteriomocz niepowikłany: ≥10³ CFU/ml z objawami
• Bakteriomocz bezobjawowy: ≥10⁵ CFU/ml bez objawów

W praktyce klinicznej istotny jest właśnie moment, w którym badanie zostaje przeprowadzone. Pobranie materiału w ciągu 48 godzin od wystąpienia objawów zwiększa wiarygodność wyniku. Dodatni wynik nie zawsze oznacza chorobę - interpretacja wyniku uwzględnia objawy pacjenta, sposób i miejsce pobrania materiału oraz liczbę bakterii w próbce.

Objawy zakażenia dróg moczowych - kiedy reagować

Zakażenie układu moczowego u pacjentki z bólem i pieczeniem przy oddawaniu moczu, częste uczucie parcia na mocz, ból w okolicy nadłonowej, mimowolne oddawanie moczu. Te typowe objawy najczęściej wskazują na przebieg niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego.

U niektórych pacjentek występują także objawy ogólne przy zakażeniach górnego odcinka dróg moczowych: gorączka, dreszcze, ból głowy, nudności. Ból okolicy lędźwiowej jest charakterystyczny dla ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek i wymaga natychmiastowej konsultacji.

Różnica pomiędzy zakażeniem a nosicielstwem nie tkwi jedynie w liczbie bakterii, lecz przede wszystkim w obecności objawów klinicznych. To właśnie stan pacjenta oraz jego objawy determinują, czy dany wynik badania wymaga interwencji terapeutycznej.

Wskazania do antybioterapii - kiedy leczyć

Leczenie jest zwykle wskazane w przypadku objawów klinicznych, u kobiet w ciąży, przy planowanych zabiegach urologicznych oraz w przypadku zakażeń górnych dróg moczowych. Każde ze wskazań wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści terapii.

Lekami pierwszego wyboru w leczeniu niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego są: nitrofurantoina, kotrimoksazol, trimetoprim, fosfomycyna. Dobór antybiotyku opiera się na wyniku antybiogramu, co jest istotnym elementem skutecznego leczenia.

1. Leczenie przy objawach klinicznych
2. Kobiety w ciąży
3. Planowane zabiegi urologiczne
4. Zakażenia górnych dróg moczowych

Po zakończeniu terapii należy przeprowadzić ponowne badania w celu kontroli leczenia. To właśnie analiza antybiogramu umożliwia dobranie najskuteczniejszego środka - leczenie zawsze opiera się na antybiogramie.

Algorytm decyzyjny - kiedy leczyć nosicielstwo NDM

Przygotowano checklistę 12 punktów jako algorytm decyzyjny dla klinicysty, który pomoże podjąć decyzję o leczeniu nosicielstwa NDM. NDM to enzym dostępny w niektórych Enterobacteriaceae, a Klebsiella z genem NDM stanowi poważne wyzwanie dla medycyny antybiotykowej.

Nie należy leczyć nosicielstwa NDM w przewodzie pokarmowym bez objawów zakażenia. Najczęstsze zakażenia wywołane NDM to zakażenia dróg moczowych i zakażenie rany chirurgicznej. Decyzja o leczeniu musi uwzględniać wszystkie 12 kryteriów algorytmu.

1. Pobranie materiału w ciągu 48 godzin od przyjęcia
2. Obecność objawów klinicznych
3. Liczba bakterii w próbce
4. Stan immunologiczny pacjenta
5. Historia antybiotykowa
6. Miejsce hospitalizacji
7. Kontakt z innymi pacjentami
8. Wynik antybiogramu
9. Stan kliniczny - czy istnieje zagrożenie?
10. Czy występuje sepsa?
11. Planowane procedury medyczne
12. Konsultacja specjalistyczna

Pracując z pacjentami nosicielami NDM, przestrzegaj zasad higieny rąk i izolacji, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tej bakterii. Pamiętaj, że leczenie antybiotykami wymaga dokładnego przestrzegania zaleceń oraz ukończenia całej kuracji, nawet po wystąpieniu poprawy.

Klebsiella pneumoniae NDM - najnowsze zagrożenie lekooporności

NDM oznacza grupę bakterii Enterobacteriaceae, które uodporniły się na większość antybiotyków w tym na karbapenemy. Głównym patogenem w tej grupie jest Klebsiella pneumoniae, bakteria Enterobacteriaceae, która stanowi poważne zagrożenie kliniczne dzięki wysokiej zdolności przenoszenia oporności. NDM-ogranicza-skuteczność-karbapenemów, co czyni te antybiotyki mniej skutecznymi w leczeniu ciężkich zakażeń. Karbapenemy są antybiotykami o szerokim spektrum działania, wykorzystywanymi w terapii opornych infekcji. Rozprzestrzenianie NDM wynika m.in. z masowego stosowania antybiotyków zarówno w leczeniu szpitalnym, jak i w leczeniu prowadzonym przez lekarza rodzinnego. Antybiotiki-masowo-stosowanie-w-szpitalu przyczynia się do selektywnego wyciskania opornych szczepów z flory bakteriologicznej. Główna przyczyna rozwoju tej problematyki to łatwa transmisja w środowisku szpitalnym poprzez bezpośredni kontakt między pacjentami oraz przenoszenie nośników. Objawy zakażenia NDM vs. Nosicielstwo NDMStan klinicznyObjawy / Brak objawówObjawy zakażenia NDMgorączka, kaszel, duszność, zakażenie dróg moczowych, sepsa, zakażenie rany chirurgicznejNosicielstwo NDMBrak objawów - translokacja bakterii w przewodzie pokarmowym W przewodzie pokarmowym nosiciele NDM nie powodują objawów i stanowią tzw. nosicielstwo przewodu pokarmowego. Istotny pod względem klinicznym aspekt polega na tym, że nosicielstwo może przejść w aktywne zakażenie przy pojawieniu się określonych czynników ryzyka. Regularizuj terminy wizyt u lekarza dla długotrwałych nosicieli - badania co 3 miesiące pomagają monitorować utrzymywanie się bakterii. Leczenie-decyzja-wystąpienie-objawów jest jednym z podstawowych kryteriów rozdzielających postępowanie terapeutyczne od obserwacji. Nie należy leczyć nosicielstwa NDM w przewodzie pokarmowym bez wystąpienia objawów zakażenia wywołanego przez tę bakterię. Konieczność leczenia występuje gdy pojawiają się objawy zakażenia, takie jak zakażenie dróg moczowych potwierdzone posiewem lub zakażenie rany chirurgicznej z NDM. Algorytm decyzyjny leczenia nosicielstwa NDM:Stwierdzenie nosicielstwa NDM w badaniu wymazu z odbytuPotwierdzenie dwoma badaniami wymazu z odbytu i jednym badaniem genetycznymBrak objawów zakażenia - stan przejściowyObserwacja kliniczna bez leczenia antybiotykowegoPodanie chemioterapii - czynnik ryzykaCewnikowanie do pęcherza moczowego - możliwa translokacjaHospitalizacja w oddziale intensywnej terapiiKontakt z innym nosicielem w środowisku szpitalnymPojawienie się objawów zakażeniaZakażenie dróg moczowych potwierdzone posiewemZakażenie rany chirurgicznej z NDMSepsa z uogólnionym zajęciem bakteriiSchemat postępowania w ogniskach epidemicznych:Identyfikacja ogniska: ≥2 pacjenci z NDM w oddziale, co najmniej jeden izolat >48 godz. od przyjęciaZgłoszenie ogniska do PSSE niezwłocznie po potwierdzeniuPobranie materiałów w ciągu 48 godzin od przyjęcia do szpitalaPotwierdzenie: ≥2 izolaty Klebsiella pneumoniae produkujące karbapenemazyIzolacja pacjentów nosicieli NDM w oddzialeDezynfekcja sprzętu medycznego i środowiska szpitalnego Ekspercka rada: w szpitalach implementuj protokoły screeningowe dla wszystkich pacjentów przyjętych z zewnątrz - zapobiega rozprzestrzenianiu się ognisk. Niezależnie od obrazu klinicznego pacjentów, obecność NDM wymaga specjalnego podejścia do dezynfekcji i izolacji. Potwierdzenie pozbycia się NDM wymaga ≥2 ujemnych posiewów wykonanych w odstępie >48 godz oraz potwierdzenia w Laboratorium Mikrobiologii i Parazytologii WSSE w Poznaniu.

Diagnostyka nosicielstwa - jakie badania i kiedy je wykonywać

Diagnostyka oznacza zestaw badań służących do wykrywania nośnika Klebsiella pneumoniae w organizmie. W praktyce klinicznej pierwszym krokiem jest posiew, który identyfikuje bakterię Klebsiella pneumoniae oraz określa jej wrażliwość na antybiotyki poprzez antybiogram. Dodatni wynik nie zawsze wskazuje na aktywną infekcję - interpretacja wymaga ścisłego uwzględnienia objawów klinicznych, metody pobrania próbki oraz liczby kolonii w próbce. Najważniejsze miejsca, z których pobierane są materiały diagnostyczne, to odbyt, pochwa oraz mocz.

Badanie wymazu z odbytu odgrywa istotną rolę w monitorowaniu przebiegu leczenia. Potwierdzenie pozbycia się NDM wymaga się przeprowadzenia dwóch badań wymazu z odbytu oraz jednego badania genetycznego. Alternatywną metodą jest wykonanie co najmniej trzech ujemnych posiewów w odstępie większym niż 48 godzin. Te procedury są nieodzowne dla uznania pacjenta za całkowicie pozbawionego nośnika Klebsiella pneumoniae, zwłaszcza w przypadkach długotrwałego nosicielstwa trwającego miesiącami.

W sytuacji, gdy pacjent został wypisany z szpitala po potwierdzonym pozbyciu się NDM, przygotowanie do dalszych badań wymaga odpowiedniego planowania. Dla nosicieli NDM badania w Laboratorium Mikrobiologii i Parazytologii WSSE w Poznaniu są bezpłatne. Na badanie można zgłosić się nie wcześniej niż po miesiącu od wypisania pacjenta ze szpitala po wcześniejszym ustaleniu terminu. Procedura wymaga koordynacji z placówką, aby zapewnić spójność czasową i metodologiczną wykonywanych testów.

Rozpoznanie ogniska epidemicznego opiera się na wykryciu co najmniej dwóch przypadków nośnika Klebsiella pneumoniae produkującej karbapenemazy w jednym oddziale. Obie próbki muszą pochodzić z badań wykonanych w trakcie hospitalizacji, a nie przy przyjęciu do szpitala. Próg czasowy istotny pod względem klasyfikacji wynosi > 48 godzin od przyjęcia - wtedy mówimy o ognisku. Gdy wystąpienie szczepów zaobserwowano w ≤ 48 godzinach, nie uznaje się tego za ognisko. Wszelkie podejrzenia należy niezwłocznie zgłaszać do PSSE.

Posiew - identyfikuje - bakterię klebsiella pneumoniae

Badanie wymazu z odbytu - potwierdza - pozbycie się NDM

PSSE - zgłasza - ognisko epidemiczne

Zaleca się prowadzenie dokumentacji dat pobrania każdego badania, aby móc jednoznacznie określić, czy dany przypadek spełnia kryteria ogniska epidemicznego. Współpraca z PSSE przy planowaniu terminów badań potwierdzających pozbycie się NDM pozwala uniknąć opóźnień w rozpoznaniu końcowego etapu leczenia. Należy poinformować pacjenta o konieczności powtórzenia badań w określonym interwale czasowym, aby zapewnić prawidłowe potwierdzenie pozbycia się bakterii.

CZAS LECZENIA NOSICIELSTWA NDM [MIESIĄCE]

Leczenie i postępowanie - kiedy leczyć, a kiedy obserwować

W przewodzie pokarmowym nośnik klebsiella pneumoniae wykazuje cechy kolonizacji, a nie infekcji. Według danych PSSE z 2026 r. większość osób z nośnictwem NDM nie rozwija objawów zakażenia, co stanowi istotny pod względem klinicznym wniosek: Leczyć jedynie przy objawach zakażenia. Leczenie antybiotykami w przewodzie pokarmowym bez towarzyszących dolegliwości prowadzi do nadużycia leków i przyspiesza rozwój oporności. Europejska Sieć ds. Antybiotyków (ESCMID) zaleca, aby decyzję o terapii podejmować po ocenie klinicznej, a nie jedynie na podstawie wyniku testu mikrobiologicznego.

Tabela służy szybkiej orientacji klinicznej w różnicy między stanem chorobowym a kolonizacją. W przypadku zakażenia wymagana jest celowana, oparta na antybiogramie terapia antybakteryjna, podczas gdy w przypadku nosicielstwa bezobjawowego należy zastosować środki zapobiegawcze.

1. Potwierdzenie wyniku badania w dwóch niezależnych laboratoriach
2. Ocena objawów klinicznych - gorączka, dreszcze, zmiany w oddawaniu moczu
3. Wykluczenie innych przyczyn infekcji
4. Sprawdzenie antybiogramu - czy szczep jest wrażliwy na którekolwiek z leków pierwszego wyboru
5. Ocena ryzyka - chemioterapia, cewnikowanie, hospitalizacja intensywna
6. Konsultacja z lekarzem infekcjonistą
7. Omówienie skutków ubocznych antybiotyków
8. Ustalenie celu terapii - czy jest zapotrzebowanie na leczenie
9. Zgoda pacjenta na leczenie
10. Rozpoczęcie antybiotykoterapii celowanej na podstawie antybiogramu
11. Monitorowanie reakcji klinicznej
12. Potwierdzenie pozbycia się bakterii po 6 miesiącach

Każdy z tych punktów stanowi istotny element algorytmu decyzyjnego. Szczególną wagę przywiązuje się do profilu oporności szczepu oraz konieczności zastosowania terapii celowanej, opartej na wynikach antybiogramu. W przypadku wykrycia karbapenemazy należy dążyć do szybkiej identyfikacji wrażliwości na leki pierwszego wyboru oraz wdrożenia środków ochronnych.

Ognisko epidemiczne rozpoznaje się gdy w danym oddziale wykryto co najmniej dwa szczepy Klebsiella pneumoniae produkujące karbapenemazy, z których co najmniej jeden zidentyfikowano po 48 godzinach od przyjęcia. Natychmiastowe powiadomienie PSSE jest niezbędne w ciągu 2 godzin, a pobranie materiałów z pacjentów w 48 godzin umożliwia wykluczenie flory nosicielskiej. Izolacja wszystkich potencjalnych nośników wymaga oddzielenia w inny pokój oraz stosowania odzieży ochronnej. Dezynfekcja środowiska przy użyciu roztworów zawierających klorhem lub kwas nadtetrakorynowy należy wykonać na ściany, powierzchnie i sprzęt medyczny. Szkolenie personelu dotyczy kontroli higieny rąk oraz prawidłowe strojenie rękawic. Codzienne pobieranie wymazów z odbytu u wszystkich pacjentów oddziału przez 7 dni umożliwia monitorowanie kolejnych przypadków. Materiały pobiera się w Laboratorium Mikrobiologii i Parazytologii WSSE w Poznaniu.

FAQ - najczęściej zadawane pytania o nosicielstwo Klebsiella pneumoniae

W sekcji znajdą się odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące transmisji i leczenia klebsiella pneumoniae w moczu forum oraz innych form nosicielstwa. Przedstawione informacje oparte są na aktualnych wytycznych medycznych obowiązujących w 2026 roku.

Czy nosicielstwo Klebsiella pneumoniae w moczu forum jest zaraźliwe?

Bakteriomocz bezobjawowy, identyfikowany w wynikach badań z moczu, nie stanowi bezpośredniej infekcji zaraźliwej w typowym rozumieniu. Klebsiella pneumoniae nie przenosi się w powietrzu, a transmisja wymaga bezpośredniego kontaktu z nosicielem lub zanieczyszczonymi przedmiotami. W warunkach szpitalnych ryzyko rozprzestrzeniania się zakażenia wynika z nieprawidłowej higieny i nie z samego wykrycia bakterii w moczu.

Jakie choroby wywołuje Klebsiella pneumoniae?

Klebsiella pneumoniae może powodować różne schorzenia w zależności od miejsca przebytego zakażenia. Najczęściej wywołuje zapalenie płuc, czyli chorobę płucną, a także zakażenia dróg moczowych, rany chirurgicznej oraz posocznicę. W skrajnych przypadkach może prowadzić do sepsy, czyli ogólnego uszkodzenia organizmu w wyniku reakcji immunologicznej na infekcję.

Jak można zarazić się Klebsiella pneumoniae?

Zarażenie klebsiella pneumoniae najczęściej zachodzi poprzez dotykanie zanieczyszczonych powierzchni, takich jak błotniki, toalety czy przedmioty kliniczne, a następnie przeniesienie rąk do ust lub do jamy ustnej. Bakteria może łatwo rozprzestrzeniać się w środowisku szpitalnym czy domach opieki, najczęściej poprzez bezpośredni kontakt z innym chorym, który jest nosicielem NDM.

Czy klebsiella pneumoniae w moczu forum oznacza zakażenie?

Tak, jedno dodatnie badanie wykazujące klebsiella pneumoniae w moczu wymaga dalszej oceny klinicznej. Praktycznie: przy podejrzeniu nosicielstwa NDM w moczu forum skonsultuj wynik z lekarzem - dodatni posiew nie zawsze wymaga leczenia bez objawów. Decyzja zależy od obecności objawów takich jak dysuria, częstomocz czy ból w podbrzuszu.

Czy jesteś nosicielem - jak się z tym dowiedzieć?

Jeśli podejrzewa się nośnictwo klebsiella pneumoniae, należy wykonać serię badań diagnostycznych. Diagnostyka obejmuje posiewy z różnych środowisk, w tym moczu, a także badania genetyczne na obecność genów karbapenemaz. W domach opieki kontroluj higienę rąk personelu i stosuj izolację u nosicieli NDM, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się bakterii.

Jak długo nosicielstwo trwa i jak je usunąć?

Nosicielstwo w przewodzie pokarmowym może utrzymywać się przez miesiące, a większość pacjentów pozbywa się go w ciągu 6 miesięcy. Potwierdzenie pozbycia się NDM wymaga co najmniej dwóch badań wymazu z odbytu i jednego badania genetycznego, lub trzech ujemnych posiewów w odstępie większym niż 48 godzin. Ważne: nie przerywaj samodzielnie leczenia antybiotykami, nawet po uzyskaniu poprawy - to klucz do skutecznej terapii.

Kiedy należy leczyć nosicielstwo Klebsiella pneumoniae NDM?

Leczenie powinno być podejmowane wyłącznie w przypadkach potwierdzonych objawów zakażenia. Oto lista kryteriów wymagających interwencji terapeutycznej: obserwuj pacjenta bez objawów zakażenia, nie leczyć nosicielstwa NDM w przewodzie pokarmowym, leczyć jedynie przy objawach zakażenia, potwierdzić pozbycie się NDM przez dwa badania wymazu z odbytu i jedno badanie genetyczne, rozważ chemioterapię jako czynnik ryzyka, uwzględnij cewnikowanie do pęcherza moczowego, monitoruj stan w oddziale intensywnej terapii, sprawdź objawy: dysuria, częstomocz, ból w podbrzuszu, ocena kliniczna wskazuje na zapalenie płuc, wykonaj antybiogram dla doboru leku, przestrzegaj instrukcji leczenia antybiotykami, kontynuuj obserwację po zakończeniu terapii.

Czym jest ognisko epidemiczne z Klebsiella pneumoniae NDM?

Ognisko epidemiczne rozpoznawane jest, gdy obecność szczepów Klebsiella pneumoniae produkujących karbapenemazy została stwierdzona u co najmniej dwóch pacjentów w danym oddziale, z których co najmniej jeden został rozpoznany w badaniu wykonanym w trakcie hospitalizacji, a nie przy przyjęciu do szpitala. Ognisko zostaje rozpoznane, gdy szczepy występują ponad 48 godzin od przyjęcia, a nie gdy są stwierdzone w ciągu 48 godzin od przyjęcia. Obowiązkiem jest niezwłoczne zgłoszenie ogniska do PSSE.